bir perşembe akşamı

ve ben tüm bu karışıklığın ortasında durmuş,elim çenemde,dudaklarımın arasındaki dumanın havaya karışmasını izliyordum...bilmek istemediğim için bilmediğim ve düşünmekten kaçtığım tüm düşüncelerimle yüz yüze.hayvansı bir içgüdüye engel olamamak mı?yoksa o en nefret ettiğim egoların savaşından kaçarken takılıp düştüğüm bir bok çukurundamıydım acaba?neredeyim?tüm bu karışıklığın orta yerinde durmuş elimdeki goruntu hapishanesinden mucizeler beklerkenmi olacaktı tüm bu soruların cevabı?yoksa işte tamda şuan olmakta olan bu midemi bulandıran kaosun pis kokulu rüzgarından geriye içimde bıraktığı artıklrı temizlemeye çabalarkenmi çekecektim ben "budur!" dediğim kareyi...tuttuğum takımın gol attığı anki sevincimi bana verebilecek biri varmı acaba sorgusundan sıyırmaya çalışırken kendimi,sevdiğim ve sevebileceğim kadınların düşüncesini düşünme hatasına girişmiştim.ve ardından bir lanet! hafıza hala yok olmayan abide misali olduğu yerde dururken dünyanın kaçıncı harikası diye sordum kendime..ve ben tüm bu olan bitenin arasında üstüme yürüyenlerin vurup kırmalarına rağmen durmuş,paramparça olmuş bir camın yanısmasında kendimi ararken düşünüyorum seni..kimsin sen?

Özgün Memed Turan